En we zijn vertrokken, nu helemaal op onszelf! Dit verhaalt schrijf ik nu vanuit Brisbane, maar ik zal eerst vertellen over m'n laatste dagen in Sydney want het surfcamp begon pas 3 dagen later.

Die dagen in Sydney heb ik niet eigenlijk niet zoveel gedaan en zijn we lekker met de groep opgetrokken. Op 26 januari was het Australia Day en we hadden gehoord dat dat een soort van koninginnendag zou zijn.. Nou dat viel nogal tegen, de feestjes zijn in Nederland echt wel leuker hoor! We zijn naar Darling Harbour gegaan waar leuke optredens zouden zijn, maar het enige wat we hebben gezien is een of andere indiase band.. Je hebt hier wel super lekker eten allemaal, maar helaas hebben we daar als backpackers niet echt geld voor.. Toen dachten we naar Bondi Beach te gaan omdat daar een recordpoging gedaan zou worden van de meeste luchtbedjes in het water. Maar ook dat viel een beetje tegen omdat het ging regenen en de verwachte gespierde lifeguards hadden een raar hoedje op en teveel zonnebrand op hun hoofd...

Op Australia Day zijn we eigenlijk dus maar vroeg naar bed gegaan omdat we de volgende ochtend weer om 5:15 moesten opstaan! Ja dan voel je je wel echt een backpacker hoor, met je rugzak op lopen naar het station om daar al helemaal bezweet van die zware rugzak in de trein te stappen.

We dachten allemaal dat het ongeveer 2/3 uur rijden naar onze eerste stop, 'Crescents Head' zou zijn, maar die afstanden hier onderschat ik dus echt. We moesten zo'n 6 uur rijden. Als je hier twee plaatsjes op de kaart ziet met een soortgelijke afstand als Voorhout-Amsterdam is dat dus zo'n 6 uur rijden hier.

Toen we aankwamen in Crescents Head kwamen we echt een beetje in 'the middle of nowhere' terecht, geen internet, geen bereik op je telefoon, geen winkeltjes etc. Aan het begin dacht iedereen wel een beetje: help wat nu? Maar het was echt zo leuk!

We sliepen met ongeveer 15 mensen op de kamer, een aantal Nederlanders, een paar Noren en Denen, meiden uit Zwitserland en twee mannen uit Australie. Het engels spreken begon dus vanaf nu. Dat is nog wel een beetje wennen hoor dat engels spreken, vooral om ook tegen Sanne engels te spreken waar anderen bij zijn.

Maar we waren natuurlijk gekomen om te surfen en geloof me, het is echt super leuk! Het is ook wel heel zwaar en vermoeiend om elke keer terug de zee in te gaan met je surfboard en je door ongeveer elke golf wordt weggespoeld, maar als je eenmaal op dat surfboard staat en een goeie golf heb gepakt dan geeft dat zo'n kick! Dan wil je gewoon gelijk weer terug. En ik moet zeggen, na een aantal nosedives gemaakt te hebben, kan ik het best wel al een beetje! Er waren twee groepen met surfen en de andere groep heeft 2x dolfijnen zien zwemmen naast hun surfboards en wij helaas niet. :( Daar baalde ik wel een beetje van, maar gelukkig zijn er hier nog genoeg plekken waar je ze kunt zien. Ik heb wel m'n eerste kangaroos gespot in de bus!

Aah het surfcamp was zo leuk! Ook vooral de avonden die zo gezellig waren. Omdat het zo'n klein kamp was leerde je iedereen kennen en praatte iedereen met elkaar. We hebben een avond een kampvuur gemaakt en met iedereen liedjes gezongen als 'Sweet Home Alabama' en liedjes van Jack Johnson etc. Precies wat ik me van Australie had voorgesteld. Een andere avond hebben we alle matrassen bij elkaar gegooid en een filmavond gehouden omdat het regende.

Het laatste nachtje zijn we naar een ander kamp (Spot X) geweest waar het veel groter was, en dat viel ons eigenlijk allemaal een beetje tegen. Iedereen liep met een gevoel van: ' we willen terug naar Crescents Head!!'.

Na het surfcamp moesten we allemaal een beetje afkicken en hebben we een hostel in Byron Bay geboekt. We hebben daar vooral dingetjes geregeld en de dag op het strand doorgebracht. Die nacht ging ineens om 05:00 uur 's nachts het brandalarm af. Omdat niemand ons kwam wekken bleven we gewoon liggen maar nadat het alarm na 15 minuten nog steeds niet uitwas gingen we toch maar even kijken of we misschien het hostel moesten verlaten. Op de gang kwamen we iemand tegen van het hostel waaraan we vroegen: moeten we misschien naar buiten ofzo? Is er brand? Waarop die man antwoordde: ja kijk maar, de meeste mensen staan buiten maar we weten niet waar de brand is dus doe maar wat je zelf wil. Wij keken hem echt aan van: HALLO? Ga het hostel evacueren ofzo. Dus hebben we maar snel onze paspoorten enzo gepakt en geprobeerd onze roommates wakker te krijgen (die waarschijnlijk zoveel gedronken hadden dat ze niet wakker waren geworden van het alarm en nog steeds niet wakker werden toen we aan hun bed stonden te schreeuwen dat ze wakker moesten worden. Uiteindelijk toen we naar buiten wilden gaan, ging het alarm uit en bleek het dat er iemand in de garage rubber had verbrand ofzo maar dat er niks aan de hand was (toch weer een leuk avontuurtje).

De volgende dag hadden we een tour naar Hippietown 'Nimbin' geboekt. Toen de bus ons kwam ophalen ging de deur niet open en de chauffeur kreeg hem niet open getrapt waarop ik zelf een knopje onder de bus moest zoeken om hem open te maken zodat we konden instappen. Nimbin was leuk om te zien, maar er was niet heel veel te doen. De magic cookies en joints worden er veelvuldig aangeboden terwijl het hier wel illegaal is, ik heb het idee dat ze een soort van gedoogbeleid ervoor houden daar. 's Avonds hebben we in Byron Bay met een groepje Australiers in Cheecky Monkeys gegeten wat wel gezellig was en heb ik een Corona voor 9 dollar (!) gekocht, echt zo duur.

Ik zit nu in een internetcafe in Brisbane en ik probeer zoveel mogelijk buiten het hostel te zijn omdat het hostel me een beetje depressief maakt en we met een dikke asociale engelse op de kamer zitten. :P Morgen verhuis ik samen met Sanne naar een ander hostel in Brisbane en als het goed is vliegen we vrijdag naar Nieuw-Zeeland. Een nieuw verhaal zal dus waarschijnlijk vanuit Nieuw-Zeeland komen!

Ondertussen is dit alweer een lang verhaal geworden, bedankt voor alle leuke reacties en ik blijf jullie op de hoogte houden. X vanuit Ozzie